Trek weg uit je land, verlaat je familie
Genesis 12:1

Of we nu op vakantie gaan of niet, op reis zijn we allemaal. Dat hoort bij geloven. Kijk naar Abram, de vader van alle gelovigen.

We kunnen ons nauwelijks voorstellen hoe ingrijpend dat moet zijn geweest. Als wij op reis gaan komen we vroeg of laat weer thuis. Zelfs wie emigreert kan contact houden per e-mail, telefoon. Terugvliegen kan ook. Voor Abram was het vertrek definitief. Als het snelste vervoermiddel een kameel is. Weggaan bij je stam en je familie was bovendien levensgevaarlijk. Je werd een onbeschermde vreemdeling. Wie zou er in Abrams oude dag voorzien zonder kinderen?

Wat zal Abram een vragen hebben gehad. Maar voordat Abram iets kan vragen is de Here daar al met zijn beloften. Je denkt dat je alleen gaat? Ik zal je tot een groot volk maken.

Je denkt dat je een eenzame oude dag zult hebben? Zie toch op naar de hemel en tel de sterren, als je ze tellen kunt; zo zal je nageslacht zijn. Je ziet op tegen de reis? Ik maak je naam groot. Mensen zullen tegen je opkijken. Je ziet er tegenop om vreemdeling te zijn? Je zult tot een zegen zijn. Mensen zullen niet willen dat je ooit weer vertrekt. Jij voelt je niet veilig zonder je ouderlijk huis in de buurt? Ik zal zegenen wie jou zegenen. De mensen die het goede met je voorhebben zal ik voorspoed geven. Wie jou vervloeken zal Ik vervloeken. Jouw vrienden zijn mijn vrienden, mijn vijanden jouw vijanden.

Leven met God is zó bijzonder. God weet wat je nodig hebt, voordat jij het je realiseert.

Ds. Peter Colijn

Toen ik hem zag viel ik als dood voor zijn voeten neer. Maar hij legde zijn rechterhand op me en zei: ‘Wees niet bang. Ik ben de eerste en de laatste. Ik ben degene die leeft; ik was dood, maar ik leef, nu en tot in eeuwigheid’. Openbaring 1:17-18a

Aan onze gemeente is ‘kerkvisitatie’ – kerkelijk bezoek – gebracht. U vindt van dit bezoek een verslag in dit Kruispunt. Stel je eens voor dat niet de visitatoren, maar Christus zelf op bezoek komt. Zouden we dat aankunnen? Het is een keer gebeurd. Op Patmos verscheen de Here Jezus zelf aan Johannes. Hij gaf hem de opdracht om zeven brieven te schrijven aan de zeven gemeenten. En wat gebeurt er? Johannes valt als dood voor zijn voeten neer. Als Jezus in vol  hemels ornaat verschijnt en op bezoek komt, blijven wij als sterfelijke en zondige mensen nergens!

Maar als Christus komt, raakt hij ons aan. Hij legt zijn hand op onze schouder en zegt: ‘Wees niet bang.’ Hij zegt van zichzelf: ‘Ik was dood, maar ik leef!’ Jezus is echt dood geweest, maar hij heeft de dood van binnenuit open gekregen. En déze Jezus raakt Johannes aan. Zijn hand drukt hem niet weg, maar neemt hem mee het nieuwe leven in. Als Christus op bezoek komt en visitatie brengt aan onze gemeente, hoeven ook wij niet bang te zijn. Want Christus is voor ons gestorven. Als wij hem onze tekorten belijden, is de hemel dichtbij en komen wij Thuis!

J.J. Verwey

Deuteronomium 30:19b

Ons leven is vol keuzen. Je keus voor Christus bij je openbare geloofsbelijdenis. Je keus om Hem te dienen in de kerkelijke gemeente. Dagelijks staan we allemaal voor keuzes. Kleine beslissingen als: Waar zullen we heengaan? Of grote beslissingen: Hoe stemmen we bij de komende parlementsverkiezing? Het leven is vol keuzes. Mozes zegt: ‘Kies voor het leven!’. Hoe kun je nu kiezen voor het leven? Dat dóe je toch gewoon? Maar Mozes bedoelt méér. Hij heeft het over de keus voor Gód! Voor God die éérst koos voor ons.

Er zijn maar twee wegen: de weg met en de weg zonder God. Als je weet dat God voor jou gekozen heeft met een hart vol liefde en genade, dan wil je zijn keus beantwoorden. ‘Kies voor het leven’ betekent: ‘kies voor de levende God’. En dan sta je op de weg van het leven. Die weg kan soms best moeilijk zijn, maar hij komt wel uit bij het Licht. De Here Jezus zegt: ‘Ik ben het leven’. Hij heeft het voor ons verdiend dat wij God mogen liefhebben en gehoorzamen. Wie kiest voor God, zal door Hem worden gezegend tot in de generaties!

J.J. Verwey

Als mensen afscheid nemen dan zeggen ze: “Ik bel je nog wel.” Maar soms horen we helemaal niets meer van ze. Het contact stopt.
Hoe anders gaat het wanneer Christus ten hemel vaart. Hij belooft: Ik zal de heilige Geest sturen. Hij zal jullie troosten en bemoedigen. Hij zal jullie alles te binnen brengen wat ik gezegd heb. En door mijn Geest zal ik in jullie wonen.

De hemelvaart is een groot moment. Christus draagt zijn zaken over aan zijn discipelen. Nu zijn zij verantwoordelijk. Zolang Jezus op aarde is, komen de discipelen nauwelijks in beeld. Alle aandacht concentreert zich op Jezus. Hij spreekt. Hij verricht wonderen. Hij brengt het koninkrijk zichtbaar en tastbaar op aarde.

De discipelen staan in zijn schaduw. Zij zijn “in opleiding”. Wat we van hen horen? Dat ze ruziën over wie de eerste plaatsen zullen hebben in koninkrijk der hemelen. Dat ze een jongen die een boze geest heeft niet kunnen genezen vanwege hun kleingeloof. Dat ze bang zijn voor Jezus die over het water loopt. Petrus die zijn meester verloochent. Thomas die niet gelooft dat Jezus zichtbaar en tastbaar is opgestaan. Ze moeten nog heel veel leren. Ze zijn maar discipelen. Studenten. Stagiaires.

Maar nu, nu komt hun tijd. Hun tijd breekt aan nu hun Heer ten hemel vaart. Nu wordt het belangrijk wat zij doen. Nu valt het licht op hen. Nu komen zij in de volle openbaarheid.  Getuigen van de opgestane. Jezus is het licht der wereld. En zij zijn het zout der aarde. Nu mogen zij handen en voeten gaan geven aan het werk van Christus. Ze zullen zijn ambassadeurs mogen zijn. En door de heilige Geest kunnen ze dat ook!

Ds. Peter Colijn