Het einde van dit jaar nadert alweer, en het is duidelijk dat kerst in aantocht is. Iedereen bereidt zich voor op hun home leave en hoewel de pepernoten en de chocoladeletters hier niet in de winkel liggen, hangt in elk geval de kerstversiering hier wel in de boom of in de kerk (maar dat hangt er het hele jaar al als decoratie). Ook kun je merken dat kerst eraan komt doordat de criminaliteit toe neemt omdat iedereen hier zeker wil zijn van een lekker kerstdiner.

Madman
In Yei loopt al een tijdje een jongeman rond die de ‘madman’ wordt genoemd. Hij is mentaal niet helemaal oke en valt mensen flink lastig. Zo rent hij achter de buurtkinderen aan en gooit klonten zand naar ze en soms zelfs stenen. Ook heeft hij enkele blanken bedreigd omdat hij denkt dat wij hier zijn om iedereen te vermoorden. Allemaal nog redelijk onschuldig totdat hij over het hek van de kliniek was geklommen en wou inbreken met mes en al. De bewaker van de kliniek riep om hulp en de bewakers van de college gewapend en al kwamen hem te hulp. Ze bonden de man vast met touwen, legde hem achter in onze mobiele kliniek, gingen op hem zitten en voerden hem af naar de politie waar ze eerst 10 pond moesten betalen om ‘de zaak te openen’. Vervolgens werd de ‘madman’ in de gevangenis gegooid maar liep de dag erna alweer rond voor de compound van de college. Die 10 pond had dus niet veel geholpen, leek meer op een borgsom......
De meeste mensen hier willen de ‘madman’ in de gevangenis hebben of gewoon doodmaken. Er is wat voor te zeggen aangezien hij een gevaar kan zijn voor anderen. Maar de achtergrond van vele ‘madmen’ is vaak ernstige trauma’s waardoor ze op een dag gewoon helemaal doordraaien. Wij hebben met de commissioner over de ‘madman’ gesproken en aangegeven dat de man gezien zou moeten worden door een psychiater die in Yei werkt voor een NGO. Dus hopelijk gaat dat nu gebeuren en zal dit een oplossing zijn voor de man en de mensen die hem weg willen hebben.

Lord Resistance Army (LRA)
Nog steeds is de LRA een hot topic in Soedan. Elke week horen wij tijdens de UN security meetings dat er weer kinderen ontvoerd zijn, mensen vermoord en hele dorpen uitgevaagd zijn door de LRA. Gelukkig horen wij ook goed nieuws over de LRA. Vorige week heeft een senior LRA commander zichzelf aangegeven en zijn geweren in geleverd. Hij was verantwoordelijk voor de moord van 143 mensen in een kerk afgelopen kerst, voor het ontvoeren van 160 kinderen en voor het plunderen van 940 dorpen en 3 scholen. Via de lokale radiostation heeft de commander alle rebellen opgeroepen om ook hun wapens in te leveren. Veel van deze rebellen zijn ooit zelf ontvoerd en kindsoldaat gemaakt. Ze moeten de meest gruwelijke dingen doen of anders worden ze zelf doodgeschoten of gemarteld. Deze kinderen groeien op in het rebellenleger en hebben vaak geen kans om te ontsnappen. Doordat ze zulke vreselijke daden moeten doen willen ze vaak niet meer terug naar hun dorp omdat ze zich schamen en erg schuldig voelen. Ook door de enorme emotionele schade die ze oplopen is intergratie in hun eigen dorp erg moeilijk. Vaak kijken hun eigen familie en dorpgenoten hen met de nek aan omdat ze veel mensen vermoord en ontvoerd hebben. Ook is hun leven en die van hun familie niet zeker als ze zijn ontsnapt of zichzelf hebben overgeleverd. Regelmatig zijn er vergeldingsacties van de LRA om ontsnapten op te sporen en weer te ontvoeren waarbij hun dorp nog een keer wordt geplunderd en mensen worden vermoord. Daarom is het proces van overlevering erg moeizaam en is het nieuws van LRA commanders die zich overgeven fantastisch om te horen. Rebellen die zich overgeven worden bewust niet gestraft. Dit omdat anders niemand zich zal overgeven en deze strijd nooit zal eindigen. Daarbij komt ook dat de meeste rebellen zlef ontvoerd en gedwongen zijn te moorden. Hoewel de overlevering goed nieuws is zijn er helaas nog duizenden rebellen die dagelijks plunderen en moorden en is deze strijd nog lang niet voorbij. Neem daarom ook deze rebellen mee in jullie gebed zodat meer mensen zich gaan overleveren en uiteindelijk deze ellende mag gaan stoppen.

Sieb’s werk
Doordat veel ZOA collega’s aan het einde van het jaar hun vakantie dagen op proberen te maken liep Sieb de afgelopen weken als een kip zonder kop rond om 20 verschillende dingen tegelijkertijd voor elkaar te krijgen. Zo was hij tegelijkertijd the cashier, financiele administrator, logistieke man, HR manager, autotechnicus, compound manager, inkoper en ICT’er. Hij hoeft in ieder geval niet te klagen dat hij een saaie eentonige baan heeft. Bovendien is het goed voor hem om er aan te wennen zo druk te zijn want komend jaar zal hij met dezelfde zaken bezig zijn, weer in Zuid Soedan. Deze week in de nieuwe landendirecteur voor ZOA Zuid Soedan gearriveerd en heeft Sieb het aanbod gegeven om voor ZOA Zuid Soedan te blijven werken, binnen dezelfde werkzaamheden die hij dit jaar heeft gedaan. Dit betekent dat we ook komend jaar hier in Zuid Soedan zullen blijven wonen en werken.

Nelie’s werk
Het werk voor Nelie loopt nu ten einde. Ze is druk bezig met de overdracht en het op orde maken van de laatste dingen. Het is nog niet duidelijk wat ze volgend jaar gaat doen maar er lopen een aantal dingen, dus dit zal vast wel goed komen.

Laatst was Nelie met de mobiele kliniek weer op pad gegaan. Onderweg stuitten zij op een ongeluk. Een motorrijder en een fietser waren onder een vallende boom terecht gekomen. Eén man bloedde en die ander was ongedeerd behalve dat de fiets en de motor compleet aan gort waren. De man kon meteen verbonden worden aangezien wij toch met de mobiele kliniek en personeel onderweg waren, dus wij kwamen nog goed van pas. Wat bleek nou; een aantal kinderen waren bezig hout te verzamelen en begonnen de boom in kwestie om te hakken. Driftig waren de kinderen bezig de boom naar de grond te helpen maar dachten verder niet na over welke kant de boom zou gaan vallen. Het moment dat de boom omviel (op de weg!) werden de 2 voorbijgangers ook met de boom mee naar de grond geholpen en de kinderen namen natuurlijk gauw de benen. Misschien je werk iets beter voorbereiden zal niet verkeerd zijn.

Over een goede voorbereiding gesproken....
Een aantal weken geleden hoorden wij hevige ontploffingen en wij kwamen er achter dat het leger hun artillerie aan het testen was. Tijdens de security meeting van UN werd vermeldt dat het dit jaar goed verlopen was want vorig jaar waren er burgerdoden gevallen omdat de doelwitten niet goed waren gedefinieerd en aangekondigd. Hoe kun je nu vergeten mensen te vertellen dat je in hun buurt een beetje bommen staat te werpen???

Ons verblijf in Nl is al aardig volgeboekt. Trainingen, vergaderingen voor Marianne Center, sinterklaas, kerst en de operatie. We hopen jullie tussen deze drukte door allemaal nog te zien!

Ps: Onze terugvlucht is op de 7e en niet de 8e! Kwamen wij daar even op tijd achter.....

Liefs Sieb en Nelie

Het werk lag alweer op ons te wachten toen wij twee week geleden terugkwamen van onze korte vakantie in Uganda. Het is nog maar 8 weken voordat wij weer onze voet zetten op de Nederlandse bodem en er moet nog genoeg gebeuren. Het was heerlijk om er even een week tussenuit te zijn. Af en toe moet je even van omgeving wisselen en een warme douche, chocola, milkshakes en heerlijke vis kunnen dan niet uitblijven. Ook hebben wij nog het één en ander kunnen inslaan om het leven in Soedan wat aangenamer te maken, zoals cup-a-soup en sloten koffie.

Financiële crisis voorbij?
Een aantal blogs geleden (in april) hebben wij verteld over de bank die failliet is gegaan waardoor CMS haar kliniek en college duizenden dollars zijn kwijtgeraakt. Na een maand was een heel groot deel van dit geld alweer terecht maar miste nog steeds $25,000 van de kliniek. Ondanks dat wij de moed hadden opgegeven is de World Bank bijgesprongen en konden wij vanaf deze week weer beetje bij beetje geld opnemen. Je kan alleen maar maximaal 1500 Sudanese pond per keer opnemen en dat betekent dus dat wij 45 keer naar de bank moeten om al het geld te cashen. Maar goed, er is weer hoop, en dit had niemand durven dromen!!

De projecten waar Nelie bij betrokken is verlopen volgens plan. Op dit moment zijn er 4 waterbronnen geboord, 1 waterbron gerepareerd, 1 schoolbouw bijna klaar, de 2e schoolbouw begonnen, de mobiele kliniek naar de vluchtelingenkampen en 5 dorpen begonnen, 40 leraren getraind en een tweetal toiletblokken gebouwd. Wat nu nog op het programma staat is het openen van de nieuwe kliniek (welke al af is maar nog geen materialen heeft), 5 waterbronnen boren, 5-tal toiletblokken bouwen en het trainen van de Parents Teachers Associations en de communities.
Een paar weken geleden hebben wij een kijkje genomen bij de medical outreach in de vluchtelingenkampen. Elke dag worden er ongeveer 90 patiënten, met name kinderen, behandeld. De meest voorkomende ziektes zijn malaria en diarree, eenvoudig te behandelen maar helaas ook de meest voorkomende doodsoorzaken. Door middel van het behandelen van de kinderen en ouderen hopen wij het sterftecijfer in deze kampen terug te kunnen dringen. Ook worden de mensen hygieneregels geleerd. Vaak zijn ze niet gewend om een toilet te gebruiken en doen ze hun behoefte in het kamp of in het riviertje wat ze ook als drinkwater gebruiken. Hun wordt dus geleerd handen te wassen, ontlasting buiten het kamp te doen en te begraven, dieren apart te houden en het drinkwater te koken. Omdat de mensen niet meer terug durfen naar hun eigen dorp proberen ze hier hun bestaan op te bouwen en zijn ze begonnen met het verbouwen van mais en pompoenen. Omdat zij hier willen blijven gaan wij ze voorzien van een waterbron zodat ze toegang hebben tot schoon drinkwater, wat weer veel ziektes kan voorkomen.
Het nadeel van zulke kampen is dat mensen erg dicht op elkaar leven en er nu al gevreesd wordt voor ziektes als cholera. De kerk wil in samenwerking met de overheid proberen de mensen meer te verspreiden zodat een uitbraak voorkomen kan worden.

Afgelopen week zijn wij voor het eerst met onze andere mobiele kliniek, de landcruiser, op pad gegaan. Elke week gaan wij naar 5 dorpen om medische zorg te bieden en de community te trainen in gezondheid en hygiëne om ziektes te voorkomen. Het was echt een gekkenhuis, er waren zoveel mensen en iedereen eiste zorg. Helaas konden wij veel mensen niet behandelen omdat wij simpelweg met te weinig personeel waren. Zelfs Nelie moest meehelpen met het klaarmaken van de medicijnen en dat was niet altijd makkelijk aangezien ook hier doktershandschrift net zo onleesbaar is als die in NL.

Marianne Center
Naast alle werkzaamheden houdt Nelie zich nog steeds bezig met Marianne Center (MC). Op dit moment is het MC de activiteiten gestart voor de eerste 10 studenten!! Ondertussen hebben wij ook een paar extra donoren gekregen, waar wij uiteraard meer dan dankbaar voor zijn! Onze website en brochures krijgen een nieuwe look en er wordt een start gemaakt met onze sponsor-een-student-programma, waarvoor al 3 mensen interesse getoond hebben en een student willen sponsoren. Hoewel het allemaal wat trager gaat dan we hadden gehoopt gaat alles wel goed. De Kenianen werken hard naast hun full time baan, en Nelie voelt zich gezegend met zo’n goed team in Kenia.

Siebs werk
Het werk in Soedan gaat nog altijd met veel voldoening en genoegen, al blijft het wel een uitdaging om ondanks de werkomstandigheden je activiteiten voor elkaar te krijgen. Autos die door bizar slechte wegen na 40.000 kilometer al bijna in elkaar storten, medewerkers die dagenlang vast staan op een weg tussen twee rivieren omdat de regen de doorgang heeft geblokkeerd, werk wat moet worden gestaakt door onrusten, reserve onderdelen van apparatuur welke helemaal vanuit Kampala moeten komen, het zeer beperkte aanbod van opgeleide Sudanese werknemers welke essentiële posities lang vacant laat, enzovoort enzovoort.

Toch zijn dit de omstandigheden waar je nog begrip voor kunt opbrengen of zelfs als vanzelfsprekend kunt beschouwen. Dit is lastiger als je wordt tegengewerkt door ondankbare communities, onmogelijke overheidsmedewerkers, ongedisciplineerde soldaten of hebzuchtige politie. Zo hadden we deze week weer een mooi voorbeeld van de laatste. Op de terugweg vanuit het veld was er een Sudanees die op zijn motor iets te hard en ruim door de bocht ging en tegen een van onze pick-ups aanreed. Hij bood zijn excuus aan en gaf toe dat het zijn schuld was. We hielpen hem door hem naar een kliniek te brengen om naar zijn schaafwonden te laten kijken. Zijn motor had niet veel schade dus dat hebben we ook onderling opgelost. Uitgemaakte zaak zou je denken. Niet dus. Toen de politie verderop hoorde dat er een aanrijding was geweest roken ze geld en kwamen vervolgens onze pick-up in beslag nemen en gooiden de driver in de cel, waarna ze ons een dikke boete presenteerden van meer dan 800 Soedanese pond. Er viel niet met ze te onderhandelen waarop we contact zochten met hun baas een dorp verderop. Toen deze het verhaal hoorde schreef hij meteen een brief dat zowel de auto als de driver moesten laten gaan. Nadat een van onze collega's deze brief had bezorgd werden de agenten zo pissing dat ze met vol vertoon onze compound instormden om onder de intimidatie van geweren, stokken en veel geschreeuw de collega te arresteren die de brief bezorgd had. Uiteindelijk is het gelukt om de boel te kalmeren en de collega’s & auto weer uit het politiebureau en aan het werk te krijgen zonder toe te hoeven geven aan hun onredelijk eisen maar daar ben je zo maar weer een halve dag aan kwijt!

In deze situatie konden we gelukkig met onderhandelen de problemen zonder kleerscheuren uit de weg helpen. Vrienden van een andere NGO hadden daar deze week met een groep soldaten heel wat meer moeite mee. Een club soldaten hadden in Yei een van hun vrachtwagens gekaapt om een battalion collega’s vanuit hun legerbasis naar Juba te kunnen vervoeren. Een vriend van ons probeerde namens zijn organisatie te onderhandelen met de soldaten om hun vrachtwagen terug te krijgen. Het enige effect wat hij hiermee teweeg wist te brengen is dat de driver een flink pak rammel en zweepslagen kreeg voor het feit dat hij zijn baas had ingelicht. Uiteindelijk moest de commissioner erbij betrokken worden om de zaak op te lossen.

Bijna weer terug
Op 8 december hopen wij weer in Nederland aan te komen en Nelie zal dan hopelijk een week later aan haar schouder geopereerd worden.
Wat wij vanaf januari gaan doen is nog niet helemaal duidelijk, maar als het aan ons ligt plakken wij er zeker nog een jaar aan vast. Sieb zijn bijdrage is zeer positief beoordeeld door ZOA en het ziet er naar uit dat hij ook komend jaar voor ZOA kan blijven werken. De exacte invulling van wat we beiden gaan doen laten we jullie weten zodra de boel officieel vast ligt.

Liefs Sieb en Nelie

Beste allemaal,

Via deze weg willen wij u op de hoogte brengen over ons werk in Yei, Zuid Soedan. In mei hebben enkelen van jullie ons wel in de kerk gezien. Onverwachts moesten wij terug naar Nederland, omdat Nelie in Soedan haar schouder uit de kom heeft gehad. Na een aantal ziekenhuisbezoekjes besloten wij de operatie uit te stellen tot december en meteen weer terug te keren naar Soedan. Het werk bevalt ons erg goed. Sieb werkt nog steeds voor ZOA en hoopt ook komend jaar voor ZOA te blijven werken. ZOA houdt zich in Soedan vooral bezig met de capaciteitsopbouw van lokale bevolking en instanties om zelfstandig het land te kunnen opbouwen na de vernietigende effecten van een jarenlange oorlog. We ondersteu- nen hierin in het opbouwen van basisvoorzieningen zoals gezondheidszorg, onderwijs en water. Daarnaast helpen we lokale bevolking op individueel niveau door middel van bijvoor- beeld training in inkomstengenererende activiteiten en het opzetten van community banks. Nelie werkt als assistent projectmanager voor CMS Ireland, een organisatie die zich bezig houdt met projecten als het bouwen van scholen, boren van waterbronnen, trainen van leraren, mobiele klinieken, de bouw van een primary health care centre en het verschaffen van toiletten. Op dit moment is de eerste school bijna af, is de bouw van de tweede school begonnen, zijn 40 leraren getraind en zijn de meeste dorpen waar wij werken voorzien van een waterbron. Het medische team uit Yei is sinds deze week actief in 5 dorpen waar zij de zieken behandelen en training geven in hygiëne en gezondheid. Omdat het werk en het leven hier ons wel bevalt hopen wij er zeker nog een jaar aan vast te plakken!

Mochten jullie ons willen mailen dan kan dit uiteraard; Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. '; document.write( '' ); document.write( addy_text77409 ); document.write( '<\/a>' ); //--> Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. en Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. en onze verhalen zijn te volgen op www.siebennelie.waarbenjij.nu. Wij hopen jullie in december weer te ontmoeten.

Groeten van Sieb en Nelie Janssen

Wist je dat...

Soedan zit vol vreemde verrassingen en interessante gebruiken die wij graag met jullie willen delen. Wist je bijvoorbeeld dat:

- Als je hier per ongeluk iemand nat maakt als je met de auto door een plas rijdt je wordt gedwongen geld te betalen voor een nieuwe broek
- Een van de eerste woorden van een Sudanees kind: Kawatcha (blanke) is? Moederlief is degene die ze dit inprent door elke keer als je langs loopt naar je te wijzen en Kawatcha te roepen terwijl ze tegen haar kindje zegt “Toe maar zeg maar”.
- Kinderen van jongs af aan leren water te dragen. Ze beginnen met een mini-jerrycan van een liter, als ze dat onder de knie hebben krijgen ze een grotere jerrycan van ongeveer 5 liter. Deze moeten ze op hun hoofd kunnen dragen en tegelijk een jerrycan in beide handen. Uiteindelijk moeten ze dit kunnen met een 20 liter jerrycan. En geloof ons, die zijn zwaar....
- Als er een wachtrij is bij de waterpomp, de mensen hun jerrycan in de rij zetten en vervolgens naar huis gaan voor wat andere klusjes en later terug komen. Soms zie je dus wel 30 jerrycans netjes in een rij staan.
- Iedereen hier je een hand geeft bij de ontmoeting en als je weer weggaat. Je dus een hoop handjes schud op 1 dag.
- Mensen hier vaak geen zakdoek hebben en dus hun neus snuiten in hun hand, vaak ook hun RECHTER hand!!! Dus handen geven is niet altijd zo hygienisch.
- Iedereen hun afval verbrandt. Ze vegen alles op een hoop en steken het dan in de fik. Dit gebeurt alleen niet altijd op de slimste plaatsen, vlakbij een hek of boom waardoor die vervolgens ook in de fik vliegt.
- Je nooit meteen onder een nieuw muskietennet moet gaan slapen. Als je dat wel doet gaat dat je slijmvliezen erg irriteren. Dat verklaarde waarom Nelie de eerste nacht hier de hele nacht had liggen niezen.
- Als je een geit doodrijdt het je een paar honderd dollar schadevergoeding kost (op de markt is het nog geen $50)
- Mensen ons hier uitlachen als we vertellen dat wij geiten als huisdieren gebruiken en niet als voedsel.
- Je altijd je koplampen moet dimpen als mensen je tegemoet komen. Mocht je een soldaat fel in de ogen schijnen dan kan dat nog wel eens je koplampen kosten.
- Sudanezen vaak aan het begin van hun speech zeggen; “I don’t have much to say, but…”om vervolgens nog een half uur lang door te speechen.
- Je in Yei op de bon wordt geslingerd als je slippers draagt terwijl je aan het autorijden bent.
- Ze je in de winkel vreemd aankijken als je naar tandpasta vraagt? Als ze vervolgens vragen; bedoel je Colgate? En je zegt ja, je vervolgens een heel ander merk tandpasta krijgt. Colgate was het eerste merk tandpasta, dus Colgate is het woord voor tandpasta. Zelfde voor Bleu Band en Boter.
- Dat het niet gebruikelijk is een zwangere vrouw te feliciteren met haar zwangerschap, omdat zwangere vrouwen in Soedan met 1 been in het graf staan. Zelfs als het kind geboren is mag er nog niet gefeliciteerd woren. Als na drie dagen de moeder en het kind nog in leven zijn krijgt de kind een naam en mag je de familie feliciteren.
- Afrikanen die in Soedan werken nog vaak hun gezin in Kenya of Uganda hebben wonen en daardoor hun vrouw/man en kinderen maar 1 keer in de 8 weken zien. Wij vinden 1 week zonder elkaar al lang zat!
- Dat het hebben van malaria alles behalve leuk is en wij dit beide aan de lijfe hebben ondervonden.

groeten van (de nu weer gezonde) Sieb en Nelie